Neonowa Kotka w Wielkim Mieście

Kiedy wkraczasz w miejski tętniący życiem krajobraz, magnetyczna i elektryzująca energia natychmiast skupia na Tobie wszystkie spojrzenia.

Wibrujący, niemal elektryczny odcień zieleni odcinał się od szarych wieżowców z taką siłą, że neony wokół zdawały się przygasać, a tłum na peronie metra rozstępował się naturalnie, zawieszony gdzieś pomiędzy konsternacją a zachwytem. Gęsta, żakardowa dzianina opinała jej ciało niczym druga skóra, emanując dyskretnym luksusem beżowo-brązowego monogramu, który przełamywało zmysłowe wycięcie przy obojczyku, wystawiające nagą skórę na podmuchy chłodnego wiatru. Gdy uniosła dłoń, by poprawić stójkę, blask reflektorów nadjeżdżającego pociągu rozświetlił surrealistyczną, ognistoczerwoną sylwetkę popartowego kotka uchwyconego w ruchu na tle seledynowej łuny. Jaskrawy odcień chartreuse sprawiał, że wyglądała jak neonowy ptak, który przez przypadek zaplątał się w surową, betonową dżunglę.

Ciężkie, przeszkolone drzwi wagonu rozsunęły się z sykiem, uwalniając falę ciepłego powietrza pachnącego ozonem i rozgrzanym metalem. Maja wsiadła, a wnętrze pociągu – dotychczas monotonne i pogrążone w zmęczonej, porannej szarości – natychmiast zalała jaskrawa, zielonkawa poświata. Zajęła wolne miejsce pod oknem, niemal całkowicie znikając w puszystych objętościach swojego futra. Szeroki kołnierz otulił jej twarz, odcinając ją od reszty pasażerów. Migoczące za oknem światła techniczne tunelu co kilka sekund przecinały wnętrze wagonu niczym stroboskopy. Spod puszystego rękawa wyłaniał się jej nadgarstek, na którym spoczywała wąska bransoletka. Metalowy, surowy napis love odbijał zimne, jarzeniowe światło.